virgindevil

Title : ENDLESS LOVE

Author : virgindevil

Couple : Yunjae, Yoosu (Feat.Changmin)

Rate : PG 15 - NC 17

Type : Romantic Fantasy

Talk : สวัสดีค่ะ...เอาอินโทรเรื่องนี้มาลองแปะดู...

ความจริงฟิคเรื่องนี้เราตั้งใจเขียนไว้สำหรับการเปิดบอร์ดของน้องคนหนึ่ง...

ไม่รู้ว่าจะมีใครแอบเข้ามาอ่านกันบ้างรึเปล่า...แต่ถ้าเผลอหลงเข้ามาอ่านแล้ว...

ได้แต่บอกว่าอย่าทวงเลยนะคะ...เพราะโปรเจคฟิคเรื่องนี้คงอีกยาวนานพอสมควร...

เพราะบอร์ดดังกล่าวยังไม่มีวี่แววว่าจะเสร็จเลยเหอะ...

ไอ่คนเขียนก็เลยค่อยๆเขียนแบบคืบคลาน...ฮ่าฮ่า...

ฟิคเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากแฟนเมดเรื่องหนึ่งของบอร์ด withyoonjae ...

ซึ่งเราเอาไปแปลและฝังซับไทยไว้เรียบร้อยแล้ว...หากมีโอกาส

จะเอามาแปะให้ได้ยลกันค่ะ...แต่บอกได้คำเดียวว่าแฟนเมดดังกล่าว...

อลังการงานสร้างดาวล้านดวงสุดๆเหอะพี่น้อง...

ปล...รู้สึกยังไงกับอินโทรเรื่องนี้รบกวนช่วยกันแสดงความคิดเห็นด้วยนะคะ...

เพราะเป็นแนวที่ไม่เคยเขียน...แต่แอบอยากลองเขียนล่ะ...^^

ปลล...โคลงเปิดเรื่อง...ไม่ได้ไปเอามาจากวรรณคดีเรื่องไหนหรอกค่ะ...

เราแต่งเอง...โคลงบทนี้ความจริงแต่งไว้นานแล้ว...

แต่เนื้อหาเข้ากับฟิคเรื่องนี้สุดๆ...เลยเอามาแปะเป็นบทนำเรื่องค่ะ...^^

********************************************************************************

 

ทิวานภาสร่างอ้า              อรุณ

แสงส่องใจละมุน             อุ่นข้าฯ

รักเพียงต่างสกุล             ผิดที่ รักฤา

ตราบชั่วดินดับฟ้า          มิสิ้นรักเอย

 

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

ท้องฟ้าอันแสนกว้างใหญ่ไพศาลสะท้อนสีสันแตกต่าง​​กว่าที่เคย

ราวกับว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ามิใช่แดนมนุษย์

วิหารสีขาวทรงหกเหลี่ยมตระการตาล่องลอยอยู่เหนือเส้นขอบฟ้า

ช่างสวยงามจนยากจะสรรหาถ้อยคำใดมาบรรยาย

ลึกเข้าไปภายในประตูสีขาวบานใหญ่ที่สลักเสลาลวดลายประณีตงดงาม

ปรากฎเป็นห้วงน้ำสีครามลึกสุดลูกหูลูกตา รอบๆห้องโถงใหญ่นั้น

ประดับด้วยเสาสูงหกต้น เบื้องบนของเสาทุกต้นมีร่างสูงสง่าของเทวดารักษาการณ์

ดวงตาทุกคู่ของเหล่าเทวดาต่างพร้อมใจกันจับจ้องไปยังจุดศูนย์กลางของห้วงน้ำนั้น

เพียงชั่วอึดใจพลันปรากฎแท่นหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ผุดขึ้นมาลอยเด่นอยู่เหนือพื้นน้ำ

ที่ใจกลางของแท่นหินนั่นมีร่างของเทพบุตรผู้หนึ่งถูกตรึงแน่นอยู่ภายใต้วงรัศมีแสง

สีขาวนวลล้อมรอบกายราวกับโซ่ตรวน เค้าหน้าของเทพบุตรรูปนั้นหล่อเหลาคมคาย

ราวกับรูปสลัก

 

 

 

 

…ทว่า…แววตาที่สะท้อนกลับมาให้เห็นกลับมีเพียงความว่างเปล่า…อันแสนเศร้า…

 

 

 

 

 

 

…รัศมีแสงสีนวลที่สัมผัสได้นั้นก่อความรู้สึกประหลาดในหัวใจ…

 

 

 

 

 

…อบอุ่น…แต่…แสนเจ็บปวด…

 

 

 

 

…ที่แห่งนี้…

 

 

 

 

 

 

…สรวงสวรรค์…

 

 

 

 

 

 

…หรือ…

 

 

 

 

 

 

…แดนนรก…กันแน่…

 

 

 

 

 

 

พลันหมู่เมฆเคลื่อนไหวรุนแรง เสียงลมแหวกผ่านอากาศอื้ออึง

พายุโหมกระหน่ำกรีดผ่านผิวเนื้อจนเจ็บเสียดไปถึงหัวใจ

ท้องฟ้ากลับแปรเปลี่ยน จากที่เคยสว่างไสวกลายเป็นมืดมิดสุดจะพรรณนา

ไม่ว่าจะมองไปทางใดสิ่งที่เห็นกลับมีเพียงรัตติกาลอันน่าสะพรึงกลัว

มองไม่เห็นแม้กระทั่งฝ่ามือของตัวเอง ความหนาวเหน็บแล่นริ้ว

ไปทั่วสรรพางค์กายราวกับจะบาดผ่านผิวเนื้อลึกลงไปถึงกระดูก

พาให้เจ็บปวดแทบขาดใจ…

 

 

 

 

...

 

 

 

 

...

 

 

 

 

...

 

 

 

 

 

 

“ยุนโฮ…หาข้าให้พบ…สัญญาระหว่างเราสลักลึกอยู่ในหัวใจเจ้า…”

 

 

 

 

 

 

“ผู้เป็นที่รักของข้า”

 

 

 

 

 

 

น้ำเสียงอันแสนหวานดังก้องอยู่ในโสตประสาท อ่อนหวานแต่กลับ

แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อย เงาเลือนรางของใครบางคนค่อยๆก่อตัว

เป็นรูปร่างอยู่ตรงหน้า ร่างกายอันแสนบอบบางที่แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่ง

เส้นผมสีดำสนิทยาวสยายพัดพลิ้วตามแรงลม ผิวกายขาวผ่องเนียนละเอียด

ราวกับจะเรืองแสงได้ หากสิ่งสะดุดตาที่สุดคือใบหน้าที่งดงาม

จนยากจะสรรหาคำใดมาพรรณนา งดงามยิ่งกว่าอิสตรีใดในโลกหล้า

ยามเมื่อดวงตากลมสีรัตติกาลจ้องมองตอบกลับมาทำให้ร่างทั้งร่าง

ราวกับถูกตรึงด้วยไม้กางเขนหนักอึ้งจนยากจะขยับกาย

ความโศกเศร้าเหลือคณาที่สะท้อนในแววตาคู่นั้นฉุดให้เขา

ดำดิ่งลงสู่ความมืดมนอันน่าสะพรึงกลัว

ทว่ายิ่งพยายามจับรายละเอียด เงาร่างนั้นกลับยิ่งจางหาย

จนเหลือเพียงหมอกควันบางเบาโอบล้อมอยู่รอบตัวเขา…

 

 

 

 

 

 

…สัมผัสอันแสนคุ้นเคย…ราวกับว่า…

 

 

 

 

 

 

…เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน…

 

 

 

 

 

 

...ณ ที่ใดที่หนึ่ง...

 

 

 

 

 

 

…เมื่อนานแสนนานมาแล้ว…

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

 

 

“…ยุนโฮ…”

 

 

 

 

 

 

“…จงจดจำแววตานี้ไว้…”

 

 

 

 

 

 

“…จดจำความรู้สึกนี้…”

 

 

 

 

 

 

“…ชาติหน้าข้าจะไม่มอบท่านให้ใครอื่นอีก…”

 

 

 

 

 

 

“…ท่านจะต้องหาข้าพบเมื่อแรกเห็น…”

 

 

 

 

 

 

“…ข้าช่วยท่านได้เพียงเท่านี้…”

 

 

 

 

 

 

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอบอวลอยู่ในหัวใจ ราวกับถ้อยคำบอกลาครั้งสุดท้าย

น้ำเสียงนั้นแสนเศร้าชวนให้ผู้ได้ยินต้องหลั่งน้ำตา

ความรู้สึกที่ไม่อาจพรรณนาอัดแน่นอยู่เต็มอก

จนไม่อาจรู้ได้ว่า…สิ่งที่รู้สึกอยู่ในตอนนี้…

 

 

 

 

 

 

…ความรู้สึกนั้น…คืออะไรกันแน่…

 

 

 

 

 

 

…

 

 

 

 

 

 

…

 

 

 

 

 

 

…

 

 

 

 

 

 

********************************************************

 

TBC [Part 1]