FRIEND! ตอนที่ 24
posted on 19 Jul 2008 10:03 by wiyakorn in FRIEND
Talk :
อันยองจ้าสาวๆ...คราวนี้อิปร้าหายหัวหายตัวไปนาน...
(ได้ข่าวว่าหายไปนานเรื่อยเลยนะแกร...ฮ่า ฮ่า)...กว่าจะมาอัพฟิค...
กำลังวุ่นๆเรื่องรวมเล่มฟิค FRIEND! นี่ล่ะค่ะ...^^'
สำหรับตอนนี้คงจะเคลียร์เรื่องคู่ยูซูแล้ว...ตั้งใจว่าตอนหน้าจะเป็นตอนจบนะคะ...
แต่ไม่รู้เหมือนกัน(เอาไงของแกเนี่ย...คนอ่าน)
อยากใส่ฟิลลิ่งหวานๆของทั้งสองคู่เข้าไปอีก...เดี๋ยวจิ้นเสร็จจะรีบมาอัพเลยโนะ...
ปล...ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ...^^
ปลล...สำหรับใครที่อยากเก็บฉบับรวมเล่มของฟิคเรื่องนี้ รบกวนแสดงความคิดเห็น
และฝาก e-mail ไว้ได้ทนี่เลยค่ะ...^^
จิ้มค่ะจิ้ม!!!
เพราะคาดว่าจำนวนที่สั่งพิมพ์จะตามจำนวนคนจองเท่านั้น...ไม่น่าจะมีพิมพ์เผื่อ
หรือว่าไปวางไว้ที่ร้านไหนทั้งนั้นค่ะ...เพราะังั้นเจอเพื่อนบอกเพื่อนกันเลยนะจ๊ะ
โปรเจคนี้พรีเมี่ยมส่วนตัวจริงๆค่ะ...ไม่ได้กะทำขาย...ดังนั้น...ของแถมเพียบ...
ทั้งตอนพิเศษ...ทั้งโดจิน...หุหุหุ...
Part 24
“ยูชอน...ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?” จองอิลถามอย่างร้อนใจ
เพียงแค่ได้รับโทรศัพท์ถึงข่าวการหายตัวไปของจุนซูซึ่งจากการสันนิษฐาน
ของยูชอนว่าอาจจะเกี่ยวกับกาฮี เขาพลันนึกขึ้นมาได้ทันทีว่า
ลูกสาวสุดที่รักของตัวเองก็หายตัวไปเช่นกัน
“ผมไม่อยากคิดว่ากาฮีเป็นคนทำ...แต่...ทุกอย่าง
มันชวนให้คิดแบบนั้นจริงๆครับ” ร่างสูงเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนใจ
ทว่าจู่ๆโทรศัพท์มือถือของยูชอนก็ดังขึ้นเป็นเสียงข้อความเข้า
มือแกร่งคงไม่สนใจจะรับมันหากไม่เพราะเลขหมายต้นทาง
เป็นเบอร์ที่คุ้นเคย...
...ข้อความนั้นถูกส่งมาจากโทรศัพท์ของปาร์ก กาฮี...
ไม่ใช่เพียงข้อความธรรมดา แต่เป็นไฟล์วีดีโอไฟล์หนึ่งที่เมื่อเขาเปิดดู
กลับทำให้หัวใจเขาแทบสลาย น้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนเอ่อคลอขอบตาคม
ภาพของจุนซูถูกมัดมืออยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่า น้ำตาไหลอาบแก้ม
แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวมองมายังกล้องราวกับจะเรียกหาเขา...
“คุณอาครับ...พอจะทราบไหมครับว่าที่นี่มันที่ไหนกัน?”
ร่างสูงส่งโทรศัพท์ให้จองอิลดูภาพในนั้นด้วยมืออันสั่นเทา
หากทำได้เขาอยากจะรีบไปช่วยให้เร็วที่สุด...
แต่ก็จนปัญญาที่จะรู้ว่าจุนซูอยู่ที่ไหน?
“ทำกันขนาดนี้เชียวเหรอ?...ที่นี่มันคอนโดส่วนตัวของกาฮี...ฉันจำได้”
จองอิลจ้องมองภาพบรรยากาศห้องที่ฉายอยู่บนจอ เขาเองก็นึกไม่ถึง
ว่าลูกสาวสุดที่รักจะกล้าทำอะไรได้ถึงขนาดนี้ หากจะโทษ...
คงเป็นความผิดของเขาที่ไม่รู้จักอบรบสั่งสอน ปล่อยให้กาฮี
เติบโตมาบนกองเงินกองทองโดยปราศจากการดูแลอย่างใกล้ชิด
ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ...
“รีบไปเถอะครับ...” ยูชอนพูดได้เพียงเท่านั้น เขาพยายามข่มความโกรธ
ที่ปะทุอยู่ภายในอย่างสุดกลั้น ไม่อาจรู้ได้ว่าหากได้พบกับผู้หญิงคนนั้นในเวลานี้
ยูชอนจะสะกดกลั้นไม่ให้ทำร้ายหล่อนได้หรือไม่...
รถยนตร์คันหรูแล่นผ่านถนนไม่รู้กี่สาย ด้วยความเร็วเท่าไรก็ไม่รู้ได้
มีเพียงแค่หัวใจที่ร้อนรนราวกับไฟสุม กับความกลัวที่ค่อยๆ
คลืบคลานเข้ามาเกาะกุม จองอิลที่นั่งอยู่ข้างๆได้แต่มองใบหน้าหล่อเหลา
ของหลานชายที่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวด้วยความเป็นห่วง
ขณะที่อีกใจหนึ่งพลันนึกถึงลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวเอง...
...กาฮี ได้โปรด...ลูกอย่าทำอะไรบ้าๆเลยนะ...
*******************************************************
ร่างเล็กกรีดร้องจนไม่เหลือเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากสีสด
ที่บวมช้ำได้มากไปกว่าเสียงครางอย่างน่าสงสาร เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น
จนแทบไม่เหลือชิ้นดีถูกสวมกลับคืน ร่างกายเขาเหมือนไม่ใช่ร่างของตัวเอง
ร้อน...ราวกับอยู่บนกองไฟ กระนั้นมือทั้งสองข้างที่ถูกพันธนาการยังคง
กระตุกรุนแรงจนเส้นเชือกบาดผิวเนื้อขาวให้เลือดออกซิบ
ดวงตากลมรื้นน้ำตาหรี่ปรือด้วยความทรมานฉายแววอ้อนวอน...
“หนังจบไปแล้วนะ คิม จุนซู...ทำไมล่ะ...ยังมีอารมณ์อยู่อีกเหรอ?”
หญิงสาวยิ้มเหยียด รู้สึกสะใจกับผลงานตรงหน้า จากนี้ไปจุนซูคงไม่มีหน้า
ไปพบยูชอนอีกแล้ว...
โครม
เสียงประตูห้องถูกถีบให้เปิดออก สองร่างบนเตียงหันควับไปยังต้นเสียง
ดวงตาสวยคมของกาฮีเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่หน้าห้อง
ใบหน้าหล่อเหลาโกรธเกรี้ยวอย่างที่ไม่เคยเห็น ทว่าผู้มาเยือนยามวิกาล
กลับไม่ใช่เพียงแค่ร่างสูง
“ยูชอน...คุณพ่อ” เสียงหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากสีจัดด้วยความตระหนก
ทันที่ที่เขาเห็นภาพในห้องนั้น หัวใจทั้งดวงหล่นวูบ ร่างเล็กถูกตรึง
ด้วยเชือกอยู่กับหัวเตียง เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย ใบหน้าหวานแดงก่ำ
เปื้อนไปด้วยน้ำตาหรุบลงต่ำไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา...
“จุนซู” ยูชอนไม่อยากจะคิดว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกับร่างเล็กตรงหน้า
“พวกแกทำอะไรเขา...หา!” ดวงตาคมตวัดไปยังชายอีกสองคนในห้อง
พลางสาวเท้าเข้าหาก่อนจะกระชากคอเสื้อหนึ่งในสองคนร้ายเข้าหา
และเหวี่ยงกำปั้นใส่ไม่ยั้งโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวราวกับสัตว์ป่าที่บ้าคลั่ง
จนจองอิลต้องเข้าห้าม เพราะกลัวว่าผู้เป็นหลานชายจะพลั้งมือ
ฆ่าคนด้วยโทสะไปเสียก่อน...
“ยูชอน...ตอนนี้อาว่าเธอไปดูจุนซูก่อนดีกว่านะ” ผู้สูงวัยเตือนสติ
จองอิลจำได้ดีว่าสองคนนั่นเป็นคนขับรถที่เขาจ้างมาให้คอยบริการลูกสาว
เพียงคนเดียวของเขา
“ส่วนพวกแก...ออกไปซะ...ก่อนที่ฉันจะเรียกตำรวจ...
แล้วอย่าได้โผล่มาให้เห็นหน้าอีกเป็นอันขาด” ทันทีที่สิ้นเสียง
ชายสองคนนั่นรีบพาร่างอันสะบักสะบอมจากฝีมือของยูชอน
ออกจากห้องไปแทบไม่ทันด้วยความกลัว จองอิลไม่ต้องการให้เรื่องราวนี้
บานปลาย หากจับสองคนนั่นส่งตำรวจ จุนซูจะต้องกลายเป็นผู้เสียหาย
และถูกสอบสวนอย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งหากเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น
จุนซูคงบอบช้ำกว่านี้อีกมากนัก...
ร่างสูงเดินตรงไปยังหญิงสาวที่ยังคงยืนตะลึงอยู่ มือหนายกขึ้นสูงเตรียม
ฟาดลงบนใบหน้าสวยจัดเต็มแรงทว่ากลับถูกรั้งไว้ด้วยเสียงแหบหวานที่สั่นเครือ
“ยูชอนอย่า...อย่าทำเขา”
“จุนซู...นายจะปกป้องผู้หญิงคนนี้ทำไม?” ยูชอนโวยวายเสียงลั่น ไม่เข้าใจว่า
ทำไมร่างเล็กต้องห้ามเขาทั้งๆที่ถูกทำถึงขนาดนี้
“ช่วย...พาฉันไปจากที่นี่ที” เพียงแค่คำขอร้องนั้นร่างสูงทิ้งความโกรธทั้งหมด
ตรงเข้าไปแก้มัดและรั้งร่างเล็กไว้แนบอก ยูชอนอุ้มร่างของจุนซูขึ้น
ก่อนจะตรงไปยังประตูห้อง ทว่าเมื่อสบตากับจองอิลทำเอาขายาว
ที่กำลังจะก้าวออกไปหยุดชะงักลง...
“พวกเธอไปกันเถอะ...ฉันมีอะไรต้องคุยกับกาฮีหน่อย
จุนซู...อาจจะฟังดูง่ายเกินไป...แต่อาขอโทษแทนกาฮีด้วย...
ถ้าจะโกรธก็มาลงที่ฉันเถอะ เป็นเพราะฉันเป็นพ่อที่ไม่ดี...อบรมลูกไม่เป็น”
ปาร์ก จองอิลเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะหันไปมองกาฮีที่นั่งหน้าถอดสีด้วยแววตาเจ็บปวด
…กาฮี…พ่อรักลูกผิดวิธีจริงๆ…
...
...
...
ตลอดทางร่างเล็กเอาแต่นั่งเงียบจนยูชอนอดรู้สึกอึดอัดไม่ได้
ไม่ว่าเขาจะถามอย่างไรจุนซูก็ได้แต่ส่ายหัวและไม่พูดไม่จา ดวงตากลมสีอ่อน
ที่เคยฉายแววสดใสถูกแทนที่ด้วยแววตาที่ต่างไปจากเดิม มือเล็กกอดตัวเองแน่น
สลับกับการหอบเป็นระยะๆ ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่โผล่พ้นออกมาจาก
เสื้อแจ็กเก็ตตัวหนาที่ยูชอนสวมให้เรื่อสีขึ้นจนดูราวกับเพิ่งออกมา
จากห้องซาวน่าร้อนจัด
“จุนซู…นาย…โอเคมั้ย?” ร่างสูงถามเบาๆด้วยความเป็นห่วง มือใหญ่ข้างหนึ่ง
เอื้อมมาลูบศีรษะกลมเบาๆอย่างปลอบโยน ทว่าร่างเล็กกลับเบี่ยงตัวหลบ
สัมผัสนั้นพลางขยับตัวห่างออกไปจนแทบจะหล่นเข้าไปในซอกประตูรถอยู่แล้ว…
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยกับท่าทางแปลกๆนั่น ความจริง
เขาไม่อยากเอ่ยถึงเลยว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้น
เพราะกลัวร่างเล็กจะเสียใจ แต่ก็ไม่อยากคิดเองจากสิ่งที่เห็น
ความรู้สึกหลายอย่างทับถมกันอยู่ภายในจนยูชอนต้องถอนหายใจออกมาหนักๆ…
ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกพลางหันไปมองคนข้างกายก่อนจะหรุบตาลงต่ำ
ริมฝีปากสีสดเม้มแน่นอย่างครุ่นคิด
“ยุ…ยูชอน…พาฉันไปที่บ้านนายได้ไหม?”
“ได้…แต่นายต้องตอบฉันก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…แล้วพวกนั้น
ทำอะไรนายบ้างรึเปล่า?” ยูชอนตัดสินใจเบรครถในทันที
แม้จะกลัวจุนซูเสียใจ…แต่เขาห่วงร่างเล็กนี้เหลือเกิน
อย่างไรเสียก็ต้องรู้เรื่องให้ได้…
“อ๊ะ~!” ร่างบางสะท้านขึ้นสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงแรงกระแทกจากการเบรค
อย่างกระทันหัน ดวงตาฉ่ำน้ำที่ตวัดมองคนข้างกายฉายแววขัดใจ
มือเล็กกอดตัวเองแน่นขึ้นกว่าเดิมพลางฟุบหน้าลงบนเข่าของตัวเอง
“จุนซู...นายเป็นอะไรกันแน่” สิ่งที่เห็นนั้นผิดสังเกตจนยูชอน
ต้องเอ่ยปากถามอีกครั้ง คงมีอะไรที่เขายังไม่รู้เกิดขึ้นกับคนตรงหน้า
แต่ไม่ว่าจะคาดคั้นอย่างไร จุนซูกลับเอาแต่ปิดปากเงียบ
“บอกว่าให้พาไปที่บ้านนายก็พาไปสิ...อย่าเพิ่งถามตอนนี้ได้มั้ยเล่า?”
ร่างเล็กขึ้นเสียงอย่างร้อนรน
“จุนซู...พอรู้ว่านายหายตัวไป...ฉันเป็นห่วงนายจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วนะ
อยากจะรู้ว่านายเป็นยังไง ปลอดภัยดีรึเปล่า ใครทำอะไรนาย…ฉัน…”
เสียงทุ้มขาดหายไปจนจุนซูต้องเงยหน้าขึ้นมอง กลับมีเพียงแค่ของเหลวใส
ที่ไหลออกมาจากดวงตาคมทั้งสองข้างจนหัวใจของร่างเล็กเสียดยอกไปหมด…
ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากพูด…แต่ตอนนี้…
“พวกนั้นไม่ได้ทำอะไรฉันหรอก…คุณกาฮีเข้ามาห้ามไว้ทันน่ะ”
จุนซูเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าร้อนรนกับพยายามต่อสู้กับอะไรสักอย่างสุดแรง
เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นทั่วใบหน้าหวานทำเอาร่างสูงที่มองกลับมาต้องขมวดคิ้ว
ด้วยความข้องใจ มือใหญ่เอื้อมช้าๆสัมผัสเรือนผมสีน้ำตาลสวยอย่างเบามือ
ทว่าเมื่อสัมผัสกลับถูกอีกคนที่สะดุ้งสุดตัวปัดมือออก…
“อย่าโดนตัวฉัน…ยุ…ยูชอน…ได้โปรด…พาฉันไปที่บ้านนาย…”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก มือเล็กที่กอดเข่าอยู่
ออกแรงจิกแขนตัวเองแน่นจนรู้สึกเจ็บ หวังว่าความเจ็บปวดจะช่วยบรรเทา
อาการแปลกๆที่เขาต้องต่อสู้อยู่ขณะนี้
ทว่าสิ่งนั้นไม่อาจหลุดรอดสายตาคมที่จ้องกลับมาอย่างพิจารณา
มีอะไรมากกว่านั้นที่จุนซูยังไม่ได้บอกเขา อาการแปลกๆแบบนี้เหมือนกับ…
“จุนซู…กาฮีเอายาอะไรให้นายกินใช่มั้ย?”
ดวงตาคู่สวยหันกลับไปมองคนถามอย่างจนปัญญา…ถ้าเขาไม่พูด
ออกมาให้หมดมีหวังยูชอนซักไม่เลิกแน่ จุนซูสูดหายใจลึกๆ
เรียกออกซิเจนเข้าปอดเพื่อบรรเทาอาการแปลกๆที่เขาต้องต่อสู้กับมัน
มาหลายนาที
“ถ้าแค่นั้นก็ดีน่ะสิ…”ร่างเล็กพึมพำออกไปเบาๆก่อนจะส่งวัตถุชิ้นเล็กๆ
ลักษณะคล้ายรีโมทไร้สายพร้อมกับแผ่นมินิซีดีให้ร่างสูงอย่างหวาดๆ
“ต้นฉบับซีดีที่เขาถ่ายฉันไว้...อย่าห่วงไปเลย มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
เพราะจู่ๆคุณกาฮีก็รู้สึกไม่ดีก็เลยคืนมันให้...แล้วก็นั่น...”
เสียงหวานชะงักหายไปในลำคอเมื่อยูชอนแทรกถามขึ้นมา...
“รีโมทอะไรน่ะ…” นิ้วแกร่งลูบไปมาบนปุ่มเล็กๆของวัตถุสีดำอันนั้นอย่างครุ่นคิด
อาจเพราะน้ำหนักมือที่กดลงไปสวิตซ์ที่หน้าจอจึงเริ่มทำงาน
“อ๊ะ!…ไอ้บ้า…ปิดมัน…อ๊า~!…ปิดมันเดี๋ยวนี้นะ”
เสียงแหบหวานแผดลั่น ร่างทั้งร่างสั่นกระตุกขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม
มือเล็กคว้าจิกเบาะนั่งแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวอย่างต้องการที่ยึดเหนี่ยว
ราวกับเปิดสวิตซ์บางอย่างในสมอง ยูชอนเข้าใจในทันทีว่าจุนซูกำลัง
เผชิญกับอะไร ความกังวลที่เป็นมาหลายชั่วโมงกลับถูกแทนที่ด้วยความเอ็นดู…
ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือขำในความใสซื่อของร่างตรงหน้าดี แม้ว่าจะโกรธ
ไอ้สองตัวนั่นที่ทำกับร่างเล็กถึงขนาดนี้ แต่ก็อดทึ่งไม่ได้ว่าทำไมจุนซู
ถึงได้ทนมาจนป่านนี้โดยไม่ยอมปริปากบอกอะไรเขาเลย
“ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก…แล้วทิ้งไว้แบบนั้นไม่ทรมานเหรอจุนซู”
มือใหญ่กดปิดรีโมทก่อนจะหันไปยิ้มขำท้าสายตาที่ส่งกลับมา
ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขา
“ก็ถึงบอกให้รีบไปบ้านนายไงเล่า…ไอ้บ้าเอ๊ย”
ร่างเล็กเอ่ยออกมาอย่างขัดใจ แม้ทั้งร่างจะร้อนราวกับไฟเผา
กระแสไฟฟ้าอ่อนๆวิ่งปรูดปราดไปทั่วความรู้สึกเสียวแปลบปลาบแล่นริ้วจนทรมาน
ทว่ายังไม่วายส่งเสียงด่าออกมาจนได้ ทำเอาร่างสูงแอบยิ้มกับตัวเองเงียบๆ
ในความน่ารักของคนข้างกาย พลางเร่งความเร็วของรถยนต์เพื่อให้ถึงบ้านตัวเองเร็วที่สุด…
***************************************************************
ร่างเล็กถูกอุ้มวางลงบนเตียงกว้างอย่างแผ่วเบา มือใหญ่ปลดพันธนาการ
กางเกงยีนส์สีเข้มออกก่อนจะรั้งสิ่งปกปิดกายทั้งสองชิ้นออกจากสะโพกมน
ขาเรียวถูกยกตั้งขึ้นเพื่อเปิดทางให้เขาค้นหาสิ่งแปลกปลอมในกาย
ของคนข้างใต้ได้ไม่ยากนัก แต่ด้วยสายตากลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดเลยแม้แต่น้อย
“จุนซู…อดทนหน่อยนะ…”
เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูร่างเล็กและมอบจุมพิตปลอบโยนให้หายหวาดกลัว
“อ๊ะ…อื้อ!”
มือเล็กโอบกระชับรอบลำคอหนาแน่นขึ้นเมื่อนิ้วแกร่งชุ่มไปด้วยโลชั่นสีใส
เริ่มแทรกผ่านช่องทางด้านหลังสีสดอย่างช้าๆ กระทั่งสัมผัสได้กับ
วัตถุบางอย่างภายใน แต่ทุกอย่างดูจะไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อผนังด้านใน
เกร็งแน่นบีบรัดเจ้าอุปกรณ์อันเล็กนั่นจนเขาไม่สามารถดึงมันออกมาได้
คงต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้จุนซูผ่อนคลายมากกว่านี้…
“จุนซู…อย่าเกร็งสิ…อืม”
มือเล็กที่โอบรอบคอร่างสูงออกแรงบังคับให้ใบหน้าหล่อเหลาหันไปรองรับริม
ฝีปากสีสดที่ยื่นมาประทับจุมพิตเร่าร้อนราวกับต้องการจะระบายความคุกรุ่นภายใน
ที่พยายามสะกดกลั้นมาหลายชั่วโมง ลิ้นเล็กสอดแทรกหยอกเย้าดูดดึงอย่างไม่ประสา
ทว่ากลับเย้ายวนให้หลงใหล เขาไม่เคยเห็นจุนซูเป็นแบบนี้
แม้จะรู้ว่าเกิดขึ้นด้วยฤทธิ์ยากระนั้นยูชอนกลับเลือกที่จะปล่อยตัวปล่อยใจ
ตอบสนองสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ มือใหญ่บีบเค้นไปทั่วร่างเล็กและหยุดหยอกเย้า
ยอดอกเล็กที่ชูชันรับสัมผัส ก่อนจะไล้ฝ่ามือหยาบผ่านหน้าท้องเนียนเรียบ
เข้ากอบกุมร่างกายส่วนล่างที่สั่นระริกรอรับสัมผัสนั้น
“อื้อ”
เสียงแหบหวานครางครืออย่างพึงใจ สะโพกมนบิดเร่ารุนแรงสะท้านกายเข้าหาอย่างลืมตัว
ทำเอาความต้องการของเขาเริ่มพุ่งสูงขึ้นจนปวดหนึบไปทั้งร่าง ขณะที่นิ้วแกร่ง
ยังคงพยายามเอาวัตถุเจ้าปัญหาออกจากร่างข้างใต้ซึ่งเริ่มผ่อนคลายลงจาก
สัมผัสที่เขาปรนเปรอให้
“อ๊า~!...ยุ…อื้อ…ยูชอน”
เสียงหวานหวีดขึ้นสุดเสียงเมื่อยูชอนดึงเอาวัตถุทรงกระบอกอันเล็กออกมาได้ในที่สุด
แผ่นอกบางหอบสะท้อนอย่างโล่งใจเมื่อความอึดอัดทรมานถูกปลดปล่อย
สีหน้าที่เคร่งเครียดเริ่มผ่อนคลายแตกต่างจากอีกฝ่ายที่สีหน้ากลับดูทรมานมากกว่าเดิ
ม
ร่างสูงโยนเจ้าอุปกรณ์นั้นทิ้งถึงขยะพลางพลิกตัวออกจากร่างเล็กอย่างเงียบงัน
ดวงตากลมสีอ่อนเหลือบมองคนข้างกายที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา
หากพอเห็นสิ่งที่สะท้อนในดวงตาคม ใบหน้าหวานกลับเรื่อสีขึ้นด้วยความเขินอาย
ที่ยูชอนต้องเป็นแบบนี้คงไม่พ้นเพราะเขาอย่างแน่นอน
“ยูชอน…”
“นอนเถอะจุนซู…นายเพลียมากแล้ว ฉันไม่เป็นไร”
ร่างสูงหันมามองพลางส่งยิ้มอ่อนโยน มือใหญ่ลูบศีรษะกลมเบาๆอย่างปลอบประโลม
แม้แววตาจะขุ่นมัวด้วยแรงปรารถนาที่ยังคงคุกรุ่นกัดกินความรู้สึกข้างใน
ทว่าภาพสะท้อนในดวงตาคมสีเข้มกลับมีเพียงร่างเล็กตรงหน้าที่อ่อนแรง…
...คนเพียงคนเดียวที่รักที่สุด…
จุนซูรู้ดีกว่าใครว่าตอนนี้ยูชอนรู้สึกอย่างไร แต่…เขาควรทำอย่างไรดี…
จะปล่อยให้คนที่รักต้องทรมานแบบนี้หรือ?...
“ยูชอน…ยามัน…ยังไม่หมดฤทธิ์…นาย…ช่วยฉันที”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางขยับตัวคร่อมร่างสูงที่นอนเบิกตาโพลง
เพราะคิดไม่ถึงว่าร่างเล็กจะกล้าทำถึงขนาดนี้ ขณะที่จุนซูเองกลับอาย
แทบแทรกแผ่นดินหนี อายตัวเองที่พูดออกไปทั้งๆที่ความจริงไอ้ยาที่ว่า
มันหมดฤทธิ์ไปตั้งนานแล้วแท้ๆ ทั้งอายที่ต้องทำท่ายั่วยวนเชิญชวนผู้ชาย
ทั้งๆที่ไม่เคยคิดจะทำ…
…แต่ยูชอนไม่รู้นี่…มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้…
…เลยตามเลยก็แล้วกัน…
“จุนซู…” เสียงทุ้มครางแหบพร่า ดวงตาคมค่อยๆปิดลง ยอมแพ้กับ
ความต้องการของตัวเองและสิ่งที่ร่างเล็กเรียกร้องปล่อยตัวปล่อยใจ
ให้ผัสสะนำทาง ไม่ว่าจะอย่างไรคนในอ้อมกอดก็ยังคงเป็นคนเดิม
ที่เขารักที่สุดไม่เปลี่ยนแปลง…
…
…
…
*************************************************************
TBC ตอนที่ 25 จ้า...^^
(ได้ข่าวว่าหายไปนานเรื่อยเลยนะแกร...ฮ่า ฮ่า)...กว่าจะมาอัพฟิค...
กำลังวุ่นๆเรื่องรวมเล่มฟิค FRIEND! นี่ล่ะค่ะ...^^'
สำหรับตอนนี้คงจะเคลียร์เรื่องคู่ยูซูแล้ว...ตั้งใจว่าตอนหน้าจะเป็นตอนจบนะคะ...
แต่ไม่รู้เหมือนกัน(เอาไงของแกเนี่ย...คนอ่าน)
อยากใส่ฟิลลิ่งหวานๆของทั้งสองคู่เข้าไปอีก...เดี๋ยวจิ้นเสร็จจะรีบมาอัพเลยโนะ...
ปล...ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ...^^
ปลล...สำหรับใครที่อยากเก็บฉบับรวมเล่มของฟิคเรื่องนี้ รบกวนแสดงความคิดเห็น
และฝาก e-mail ไว้ได้ทนี่เลยค่ะ...^^
จิ้มค่ะจิ้ม!!!
เพราะคาดว่าจำนวนที่สั่งพิมพ์จะตามจำนวนคนจองเท่านั้น...ไม่น่าจะมีพิมพ์เผื่อ
หรือว่าไปวางไว้ที่ร้านไหนทั้งนั้นค่ะ...เพราะังั้นเจอเพื่อนบอกเพื่อนกันเลยนะจ๊ะ
โปรเจคนี้พรีเมี่ยมส่วนตัวจริงๆค่ะ...ไม่ได้กะทำขาย...ดังนั้น...ของแถมเพียบ...
ทั้งตอนพิเศษ...ทั้งโดจิน...หุหุหุ...
Part 24
“ยูชอน...ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?” จองอิลถามอย่างร้อนใจ
เพียงแค่ได้รับโทรศัพท์ถึงข่าวการหายตัวไปของจุนซูซึ่งจากการสันนิษฐาน
ของยูชอนว่าอาจจะเกี่ยวกับกาฮี เขาพลันนึกขึ้นมาได้ทันทีว่า
ลูกสาวสุดที่รักของตัวเองก็หายตัวไปเช่นกัน
“ผมไม่อยากคิดว่ากาฮีเป็นคนทำ...แต่...ทุกอย่าง
มันชวนให้คิดแบบนั้นจริงๆครับ” ร่างสูงเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนใจ
ทว่าจู่ๆโทรศัพท์มือถือของยูชอนก็ดังขึ้นเป็นเสียงข้อความเข้า
มือแกร่งคงไม่สนใจจะรับมันหากไม่เพราะเลขหมายต้นทาง
เป็นเบอร์ที่คุ้นเคย...
...ข้อความนั้นถูกส่งมาจากโทรศัพท์ของปาร์ก กาฮี...
ไม่ใช่เพียงข้อความธรรมดา แต่เป็นไฟล์วีดีโอไฟล์หนึ่งที่เมื่อเขาเปิดดู
กลับทำให้หัวใจเขาแทบสลาย น้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนเอ่อคลอขอบตาคม
ภาพของจุนซูถูกมัดมืออยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่า น้ำตาไหลอาบแก้ม
แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวมองมายังกล้องราวกับจะเรียกหาเขา...
“คุณอาครับ...พอจะทราบไหมครับว่าที่นี่มันที่ไหนกัน?”
ร่างสูงส่งโทรศัพท์ให้จองอิลดูภาพในนั้นด้วยมืออันสั่นเทา
หากทำได้เขาอยากจะรีบไปช่วยให้เร็วที่สุด...
แต่ก็จนปัญญาที่จะรู้ว่าจุนซูอยู่ที่ไหน?
“ทำกันขนาดนี้เชียวเหรอ?...ที่นี่มันคอนโดส่วนตัวของกาฮี...ฉันจำได้”
จองอิลจ้องมองภาพบรรยากาศห้องที่ฉายอยู่บนจอ เขาเองก็นึกไม่ถึง
ว่าลูกสาวสุดที่รักจะกล้าทำอะไรได้ถึงขนาดนี้ หากจะโทษ...
คงเป็นความผิดของเขาที่ไม่รู้จักอบรบสั่งสอน ปล่อยให้กาฮี
เติบโตมาบนกองเงินกองทองโดยปราศจากการดูแลอย่างใกล้ชิด
ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ...
“รีบไปเถอะครับ...” ยูชอนพูดได้เพียงเท่านั้น เขาพยายามข่มความโกรธ
ที่ปะทุอยู่ภายในอย่างสุดกลั้น ไม่อาจรู้ได้ว่าหากได้พบกับผู้หญิงคนนั้นในเวลานี้
ยูชอนจะสะกดกลั้นไม่ให้ทำร้ายหล่อนได้หรือไม่...
รถยนตร์คันหรูแล่นผ่านถนนไม่รู้กี่สาย ด้วยความเร็วเท่าไรก็ไม่รู้ได้
มีเพียงแค่หัวใจที่ร้อนรนราวกับไฟสุม กับความกลัวที่ค่อยๆ
คลืบคลานเข้ามาเกาะกุม จองอิลที่นั่งอยู่ข้างๆได้แต่มองใบหน้าหล่อเหลา
ของหลานชายที่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวด้วยความเป็นห่วง
ขณะที่อีกใจหนึ่งพลันนึกถึงลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวเอง...
...กาฮี ได้โปรด...ลูกอย่าทำอะไรบ้าๆเลยนะ...
*******************************************************
ร่างเล็กกรีดร้องจนไม่เหลือเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากสีสด
ที่บวมช้ำได้มากไปกว่าเสียงครางอย่างน่าสงสาร เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น
จนแทบไม่เหลือชิ้นดีถูกสวมกลับคืน ร่างกายเขาเหมือนไม่ใช่ร่างของตัวเอง
ร้อน...ราวกับอยู่บนกองไฟ กระนั้นมือทั้งสองข้างที่ถูกพันธนาการยังคง
กระตุกรุนแรงจนเส้นเชือกบาดผิวเนื้อขาวให้เลือดออกซิบ
ดวงตากลมรื้นน้ำตาหรี่ปรือด้วยความทรมานฉายแววอ้อนวอน...
“หนังจบไปแล้วนะ คิม จุนซู...ทำไมล่ะ...ยังมีอารมณ์อยู่อีกเหรอ?”
หญิงสาวยิ้มเหยียด รู้สึกสะใจกับผลงานตรงหน้า จากนี้ไปจุนซูคงไม่มีหน้า
ไปพบยูชอนอีกแล้ว...
โครม
เสียงประตูห้องถูกถีบให้เปิดออก สองร่างบนเตียงหันควับไปยังต้นเสียง
ดวงตาสวยคมของกาฮีเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่หน้าห้อง
ใบหน้าหล่อเหลาโกรธเกรี้ยวอย่างที่ไม่เคยเห็น ทว่าผู้มาเยือนยามวิกาล
กลับไม่ใช่เพียงแค่ร่างสูง
“ยูชอน...คุณพ่อ” เสียงหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากสีจัดด้วยความตระหนก
ทันที่ที่เขาเห็นภาพในห้องนั้น หัวใจทั้งดวงหล่นวูบ ร่างเล็กถูกตรึง
ด้วยเชือกอยู่กับหัวเตียง เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย ใบหน้าหวานแดงก่ำ
เปื้อนไปด้วยน้ำตาหรุบลงต่ำไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา...
“จุนซู” ยูชอนไม่อยากจะคิดว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกับร่างเล็กตรงหน้า
“พวกแกทำอะไรเขา...หา!” ดวงตาคมตวัดไปยังชายอีกสองคนในห้อง
พลางสาวเท้าเข้าหาก่อนจะกระชากคอเสื้อหนึ่งในสองคนร้ายเข้าหา
และเหวี่ยงกำปั้นใส่ไม่ยั้งโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวราวกับสัตว์ป่าที่บ้าคลั่ง
จนจองอิลต้องเข้าห้าม เพราะกลัวว่าผู้เป็นหลานชายจะพลั้งมือ
ฆ่าคนด้วยโทสะไปเสียก่อน...
“ยูชอน...ตอนนี้อาว่าเธอไปดูจุนซูก่อนดีกว่านะ” ผู้สูงวัยเตือนสติ
จองอิลจำได้ดีว่าสองคนนั่นเป็นคนขับรถที่เขาจ้างมาให้คอยบริการลูกสาว
เพียงคนเดียวของเขา
“ส่วนพวกแก...ออกไปซะ...ก่อนที่ฉันจะเรียกตำรวจ...
แล้วอย่าได้โผล่มาให้เห็นหน้าอีกเป็นอันขาด” ทันทีที่สิ้นเสียง
ชายสองคนนั่นรีบพาร่างอันสะบักสะบอมจากฝีมือของยูชอน
ออกจากห้องไปแทบไม่ทันด้วยความกลัว จองอิลไม่ต้องการให้เรื่องราวนี้
บานปลาย หากจับสองคนนั่นส่งตำรวจ จุนซูจะต้องกลายเป็นผู้เสียหาย
และถูกสอบสวนอย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งหากเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น
จุนซูคงบอบช้ำกว่านี้อีกมากนัก...
ร่างสูงเดินตรงไปยังหญิงสาวที่ยังคงยืนตะลึงอยู่ มือหนายกขึ้นสูงเตรียม
ฟาดลงบนใบหน้าสวยจัดเต็มแรงทว่ากลับถูกรั้งไว้ด้วยเสียงแหบหวานที่สั่นเครือ
“ยูชอนอย่า...อย่าทำเขา”
“จุนซู...นายจะปกป้องผู้หญิงคนนี้ทำไม?” ยูชอนโวยวายเสียงลั่น ไม่เข้าใจว่า
ทำไมร่างเล็กต้องห้ามเขาทั้งๆที่ถูกทำถึงขนาดนี้
“ช่วย...พาฉันไปจากที่นี่ที” เพียงแค่คำขอร้องนั้นร่างสูงทิ้งความโกรธทั้งหมด
ตรงเข้าไปแก้มัดและรั้งร่างเล็กไว้แนบอก ยูชอนอุ้มร่างของจุนซูขึ้น
ก่อนจะตรงไปยังประตูห้อง ทว่าเมื่อสบตากับจองอิลทำเอาขายาว
ที่กำลังจะก้าวออกไปหยุดชะงักลง...
“พวกเธอไปกันเถอะ...ฉันมีอะไรต้องคุยกับกาฮีหน่อย
จุนซู...อาจจะฟังดูง่ายเกินไป...แต่อาขอโทษแทนกาฮีด้วย...
ถ้าจะโกรธก็มาลงที่ฉันเถอะ เป็นเพราะฉันเป็นพ่อที่ไม่ดี...อบรมลูกไม่เป็น”
ปาร์ก จองอิลเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะหันไปมองกาฮีที่นั่งหน้าถอดสีด้วยแววตาเจ็บปวด
…กาฮี…พ่อรักลูกผิดวิธีจริงๆ…
...
...
...
ตลอดทางร่างเล็กเอาแต่นั่งเงียบจนยูชอนอดรู้สึกอึดอัดไม่ได้
ไม่ว่าเขาจะถามอย่างไรจุนซูก็ได้แต่ส่ายหัวและไม่พูดไม่จา ดวงตากลมสีอ่อน
ที่เคยฉายแววสดใสถูกแทนที่ด้วยแววตาที่ต่างไปจากเดิม มือเล็กกอดตัวเองแน่น
สลับกับการหอบเป็นระยะๆ ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่โผล่พ้นออกมาจาก
เสื้อแจ็กเก็ตตัวหนาที่ยูชอนสวมให้เรื่อสีขึ้นจนดูราวกับเพิ่งออกมา
จากห้องซาวน่าร้อนจัด
“จุนซู…นาย…โอเคมั้ย?” ร่างสูงถามเบาๆด้วยความเป็นห่วง มือใหญ่ข้างหนึ่ง
เอื้อมมาลูบศีรษะกลมเบาๆอย่างปลอบโยน ทว่าร่างเล็กกลับเบี่ยงตัวหลบ
สัมผัสนั้นพลางขยับตัวห่างออกไปจนแทบจะหล่นเข้าไปในซอกประตูรถอยู่แล้ว…
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยกับท่าทางแปลกๆนั่น ความจริง
เขาไม่อยากเอ่ยถึงเลยว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้น
เพราะกลัวร่างเล็กจะเสียใจ แต่ก็ไม่อยากคิดเองจากสิ่งที่เห็น
ความรู้สึกหลายอย่างทับถมกันอยู่ภายในจนยูชอนต้องถอนหายใจออกมาหนักๆ…
ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกพลางหันไปมองคนข้างกายก่อนจะหรุบตาลงต่ำ
ริมฝีปากสีสดเม้มแน่นอย่างครุ่นคิด
“ยุ…ยูชอน…พาฉันไปที่บ้านนายได้ไหม?”
“ได้…แต่นายต้องตอบฉันก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…แล้วพวกนั้น
ทำอะไรนายบ้างรึเปล่า?” ยูชอนตัดสินใจเบรครถในทันที
แม้จะกลัวจุนซูเสียใจ…แต่เขาห่วงร่างเล็กนี้เหลือเกิน
อย่างไรเสียก็ต้องรู้เรื่องให้ได้…
“อ๊ะ~!” ร่างบางสะท้านขึ้นสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงแรงกระแทกจากการเบรค
อย่างกระทันหัน ดวงตาฉ่ำน้ำที่ตวัดมองคนข้างกายฉายแววขัดใจ
มือเล็กกอดตัวเองแน่นขึ้นกว่าเดิมพลางฟุบหน้าลงบนเข่าของตัวเอง
“จุนซู...นายเป็นอะไรกันแน่” สิ่งที่เห็นนั้นผิดสังเกตจนยูชอน
ต้องเอ่ยปากถามอีกครั้ง คงมีอะไรที่เขายังไม่รู้เกิดขึ้นกับคนตรงหน้า
แต่ไม่ว่าจะคาดคั้นอย่างไร จุนซูกลับเอาแต่ปิดปากเงียบ
“บอกว่าให้พาไปที่บ้านนายก็พาไปสิ...อย่าเพิ่งถามตอนนี้ได้มั้ยเล่า?”
ร่างเล็กขึ้นเสียงอย่างร้อนรน
“จุนซู...พอรู้ว่านายหายตัวไป...ฉันเป็นห่วงนายจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วนะ
อยากจะรู้ว่านายเป็นยังไง ปลอดภัยดีรึเปล่า ใครทำอะไรนาย…ฉัน…”
เสียงทุ้มขาดหายไปจนจุนซูต้องเงยหน้าขึ้นมอง กลับมีเพียงแค่ของเหลวใส
ที่ไหลออกมาจากดวงตาคมทั้งสองข้างจนหัวใจของร่างเล็กเสียดยอกไปหมด…
ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากพูด…แต่ตอนนี้…
“พวกนั้นไม่ได้ทำอะไรฉันหรอก…คุณกาฮีเข้ามาห้ามไว้ทันน่ะ”
จุนซูเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าร้อนรนกับพยายามต่อสู้กับอะไรสักอย่างสุดแรง
เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นทั่วใบหน้าหวานทำเอาร่างสูงที่มองกลับมาต้องขมวดคิ้ว
ด้วยความข้องใจ มือใหญ่เอื้อมช้าๆสัมผัสเรือนผมสีน้ำตาลสวยอย่างเบามือ
ทว่าเมื่อสัมผัสกลับถูกอีกคนที่สะดุ้งสุดตัวปัดมือออก…
“อย่าโดนตัวฉัน…ยุ…ยูชอน…ได้โปรด…พาฉันไปที่บ้านนาย…”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก มือเล็กที่กอดเข่าอยู่
ออกแรงจิกแขนตัวเองแน่นจนรู้สึกเจ็บ หวังว่าความเจ็บปวดจะช่วยบรรเทา
อาการแปลกๆที่เขาต้องต่อสู้อยู่ขณะนี้
ทว่าสิ่งนั้นไม่อาจหลุดรอดสายตาคมที่จ้องกลับมาอย่างพิจารณา
มีอะไรมากกว่านั้นที่จุนซูยังไม่ได้บอกเขา อาการแปลกๆแบบนี้เหมือนกับ…
“จุนซู…กาฮีเอายาอะไรให้นายกินใช่มั้ย?”
ดวงตาคู่สวยหันกลับไปมองคนถามอย่างจนปัญญา…ถ้าเขาไม่พูด
ออกมาให้หมดมีหวังยูชอนซักไม่เลิกแน่ จุนซูสูดหายใจลึกๆ
เรียกออกซิเจนเข้าปอดเพื่อบรรเทาอาการแปลกๆที่เขาต้องต่อสู้กับมัน
มาหลายนาที
“ถ้าแค่นั้นก็ดีน่ะสิ…”ร่างเล็กพึมพำออกไปเบาๆก่อนจะส่งวัตถุชิ้นเล็กๆ
ลักษณะคล้ายรีโมทไร้สายพร้อมกับแผ่นมินิซีดีให้ร่างสูงอย่างหวาดๆ
“ต้นฉบับซีดีที่เขาถ่ายฉันไว้...อย่าห่วงไปเลย มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
เพราะจู่ๆคุณกาฮีก็รู้สึกไม่ดีก็เลยคืนมันให้...แล้วก็นั่น...”
เสียงหวานชะงักหายไปในลำคอเมื่อยูชอนแทรกถามขึ้นมา...
“รีโมทอะไรน่ะ…” นิ้วแกร่งลูบไปมาบนปุ่มเล็กๆของวัตถุสีดำอันนั้นอย่างครุ่นคิด
อาจเพราะน้ำหนักมือที่กดลงไปสวิตซ์ที่หน้าจอจึงเริ่มทำงาน
“อ๊ะ!…ไอ้บ้า…ปิดมัน…อ๊า~!…ปิดมันเดี๋ยวนี้นะ”
เสียงแหบหวานแผดลั่น ร่างทั้งร่างสั่นกระตุกขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม
มือเล็กคว้าจิกเบาะนั่งแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวอย่างต้องการที่ยึดเหนี่ยว
ราวกับเปิดสวิตซ์บางอย่างในสมอง ยูชอนเข้าใจในทันทีว่าจุนซูกำลัง
เผชิญกับอะไร ความกังวลที่เป็นมาหลายชั่วโมงกลับถูกแทนที่ด้วยความเอ็นดู…
ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือขำในความใสซื่อของร่างตรงหน้าดี แม้ว่าจะโกรธ
ไอ้สองตัวนั่นที่ทำกับร่างเล็กถึงขนาดนี้ แต่ก็อดทึ่งไม่ได้ว่าทำไมจุนซู
ถึงได้ทนมาจนป่านนี้โดยไม่ยอมปริปากบอกอะไรเขาเลย
“ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก…แล้วทิ้งไว้แบบนั้นไม่ทรมานเหรอจุนซู”
มือใหญ่กดปิดรีโมทก่อนจะหันไปยิ้มขำท้าสายตาที่ส่งกลับมา
ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขา
“ก็ถึงบอกให้รีบไปบ้านนายไงเล่า…ไอ้บ้าเอ๊ย”
ร่างเล็กเอ่ยออกมาอย่างขัดใจ แม้ทั้งร่างจะร้อนราวกับไฟเผา
กระแสไฟฟ้าอ่อนๆวิ่งปรูดปราดไปทั่วความรู้สึกเสียวแปลบปลาบแล่นริ้วจนทรมาน
ทว่ายังไม่วายส่งเสียงด่าออกมาจนได้ ทำเอาร่างสูงแอบยิ้มกับตัวเองเงียบๆ
ในความน่ารักของคนข้างกาย พลางเร่งความเร็วของรถยนต์เพื่อให้ถึงบ้านตัวเองเร็วที่สุด…
***************************************************************
ร่างเล็กถูกอุ้มวางลงบนเตียงกว้างอย่างแผ่วเบา มือใหญ่ปลดพันธนาการ
กางเกงยีนส์สีเข้มออกก่อนจะรั้งสิ่งปกปิดกายทั้งสองชิ้นออกจากสะโพกมน
ขาเรียวถูกยกตั้งขึ้นเพื่อเปิดทางให้เขาค้นหาสิ่งแปลกปลอมในกาย
ของคนข้างใต้ได้ไม่ยากนัก แต่ด้วยสายตากลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดเลยแม้แต่น้อย
“จุนซู…อดทนหน่อยนะ…”
เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูร่างเล็กและมอบจุมพิตปลอบโยนให้หายหวาดกลัว
“อ๊ะ…อื้อ!”
มือเล็กโอบกระชับรอบลำคอหนาแน่นขึ้นเมื่อนิ้วแกร่งชุ่มไปด้วยโลชั่นสีใส
เริ่มแทรกผ่านช่องทางด้านหลังสีสดอย่างช้าๆ กระทั่งสัมผัสได้กับ
วัตถุบางอย่างภายใน แต่ทุกอย่างดูจะไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อผนังด้านใน
เกร็งแน่นบีบรัดเจ้าอุปกรณ์อันเล็กนั่นจนเขาไม่สามารถดึงมันออกมาได้
คงต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้จุนซูผ่อนคลายมากกว่านี้…
“จุนซู…อย่าเกร็งสิ…อืม”
มือเล็กที่โอบรอบคอร่างสูงออกแรงบังคับให้ใบหน้าหล่อเหลาหันไปรองรับริม
ฝีปากสีสดที่ยื่นมาประทับจุมพิตเร่าร้อนราวกับต้องการจะระบายความคุกรุ่นภายใน
ที่พยายามสะกดกลั้นมาหลายชั่วโมง ลิ้นเล็กสอดแทรกหยอกเย้าดูดดึงอย่างไม่ประสา
ทว่ากลับเย้ายวนให้หลงใหล เขาไม่เคยเห็นจุนซูเป็นแบบนี้
แม้จะรู้ว่าเกิดขึ้นด้วยฤทธิ์ยากระนั้นยูชอนกลับเลือกที่จะปล่อยตัวปล่อยใจ
ตอบสนองสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ มือใหญ่บีบเค้นไปทั่วร่างเล็กและหยุดหยอกเย้า
ยอดอกเล็กที่ชูชันรับสัมผัส ก่อนจะไล้ฝ่ามือหยาบผ่านหน้าท้องเนียนเรียบ
เข้ากอบกุมร่างกายส่วนล่างที่สั่นระริกรอรับสัมผัสนั้น
“อื้อ”
เสียงแหบหวานครางครืออย่างพึงใจ สะโพกมนบิดเร่ารุนแรงสะท้านกายเข้าหาอย่างลืมตัว
ทำเอาความต้องการของเขาเริ่มพุ่งสูงขึ้นจนปวดหนึบไปทั้งร่าง ขณะที่นิ้วแกร่ง
ยังคงพยายามเอาวัตถุเจ้าปัญหาออกจากร่างข้างใต้ซึ่งเริ่มผ่อนคลายลงจาก
สัมผัสที่เขาปรนเปรอให้
“อ๊า~!...ยุ…อื้อ…ยูชอน”
เสียงหวานหวีดขึ้นสุดเสียงเมื่อยูชอนดึงเอาวัตถุทรงกระบอกอันเล็กออกมาได้ในที่สุด
แผ่นอกบางหอบสะท้อนอย่างโล่งใจเมื่อความอึดอัดทรมานถูกปลดปล่อย
สีหน้าที่เคร่งเครียดเริ่มผ่อนคลายแตกต่างจากอีกฝ่ายที่สีหน้ากลับดูทรมานมากกว่าเดิ
ม
ร่างสูงโยนเจ้าอุปกรณ์นั้นทิ้งถึงขยะพลางพลิกตัวออกจากร่างเล็กอย่างเงียบงัน
ดวงตากลมสีอ่อนเหลือบมองคนข้างกายที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา
หากพอเห็นสิ่งที่สะท้อนในดวงตาคม ใบหน้าหวานกลับเรื่อสีขึ้นด้วยความเขินอาย
ที่ยูชอนต้องเป็นแบบนี้คงไม่พ้นเพราะเขาอย่างแน่นอน
“ยูชอน…”
“นอนเถอะจุนซู…นายเพลียมากแล้ว ฉันไม่เป็นไร”
ร่างสูงหันมามองพลางส่งยิ้มอ่อนโยน มือใหญ่ลูบศีรษะกลมเบาๆอย่างปลอบประโลม
แม้แววตาจะขุ่นมัวด้วยแรงปรารถนาที่ยังคงคุกรุ่นกัดกินความรู้สึกข้างใน
ทว่าภาพสะท้อนในดวงตาคมสีเข้มกลับมีเพียงร่างเล็กตรงหน้าที่อ่อนแรง…
...คนเพียงคนเดียวที่รักที่สุด…
จุนซูรู้ดีกว่าใครว่าตอนนี้ยูชอนรู้สึกอย่างไร แต่…เขาควรทำอย่างไรดี…
จะปล่อยให้คนที่รักต้องทรมานแบบนี้หรือ?...
“ยูชอน…ยามัน…ยังไม่หมดฤทธิ์…นาย…ช่วยฉันที”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางขยับตัวคร่อมร่างสูงที่นอนเบิกตาโพลง
เพราะคิดไม่ถึงว่าร่างเล็กจะกล้าทำถึงขนาดนี้ ขณะที่จุนซูเองกลับอาย
แทบแทรกแผ่นดินหนี อายตัวเองที่พูดออกไปทั้งๆที่ความจริงไอ้ยาที่ว่า
มันหมดฤทธิ์ไปตั้งนานแล้วแท้ๆ ทั้งอายที่ต้องทำท่ายั่วยวนเชิญชวนผู้ชาย
ทั้งๆที่ไม่เคยคิดจะทำ…
…แต่ยูชอนไม่รู้นี่…มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้…
…เลยตามเลยก็แล้วกัน…
“จุนซู…” เสียงทุ้มครางแหบพร่า ดวงตาคมค่อยๆปิดลง ยอมแพ้กับ
ความต้องการของตัวเองและสิ่งที่ร่างเล็กเรียกร้องปล่อยตัวปล่อยใจ
ให้ผัสสะนำทาง ไม่ว่าจะอย่างไรคนในอ้อมกอดก็ยังคงเป็นคนเดิม
ที่เขารักที่สุดไม่เปลี่ยนแปลง…
…
…
…
*************************************************************
TBC ตอนที่ 25 จ้า...^^
Tags: fanfiction, tvxq, yoosu, yunjae8 Comments
ทะมัยไม่ต่ออีกหน่อยอ่า
ออกแนววค้างงง งึด งึด
หื่นนนได้อีกกกก
เอิ๊กกกกกกกกกก((>_<))"
#1 By peter pan (118.172.142.140) on 2008-07-19 16:59